ردپای وصل

                                        هو الغنی
 

سر خیابان ایستاده بود و مسیر طول خیابان را مدام بالا و پایین می رفت.
هوا که تاریک می شد خیابان هم کم کم شلوغ تر می شد. با چادرش محکم صورتش رو پوشیده بود.
دیده بود که من چند متر پایین تر دارم نگاهش می کنم. هر کسی که رد می شد سریع شروع می کرد به قسم دادنش برای کمک کردن. مردم هم هر کدام بسته به کرم خودشون یه کمکی می کردند ؛ بعضی ها هم اون قدر در ویترینهای مغازه ها غرق شده بودند که اصلا صدای این بنده خدا رو نمی شنیدند و عده ایی هم فقط به همان نیم نگاه اکتفا می کردند و می گذشتند.
قصد کمک کردن بهش رو نداشتم ؛ اصلا چرا باید کمکش می کردم . شاید اون هم از همانهایی باشد که برای این کار آموزش دیدند و کمک کردن من هم باعث ترویج گداپروری و خطرات اجتماعی دیگر بشود!!!!!....

ولی دلم چیز دیگری می گفت .

جلوتر رفتم ؛ چند لحظه ایی همین طور کنارش ایستادم . چهر ه اش خیلی مسن تر از صدایش به نظر می رسید. پرسیدم : شما مگر شوهر ندارید؟ مگر شوهرتون کار نمی کنند؟ اولش نمی خواست جوابم رو بدهد ؛ ولی در نهایت با زحمت گفت: شوهرم مریضه و تو خونه زمین گیر شده . پسر بزرگم هم توی زندانه و ۳ تا دختر کوچکم هم درس می خوانند.
خیلی متوقعانه پرسیدم: کار چی؟ خودتون جایی کار نمی کنید؟ گفت: چرا بعضی وقتها که حالم خوب باشه خونه ی دیگران کار می کنم. اینها رو گفت و راهش رو به سمت جلو گرفت و رفت.

نمی توانستم باور کنم ؛ شاید هم نمی خواستم که باور کنم.

از خودم می پرسیدم چرا اون از غروب به بعد آمده بود گدایی؟ شاید از صبح جای دیگری کار می کرده و یا شاید به خاطر آبرو...

************

به یاد حرف یکی از دوستانم افتادم که چندی پیش با هم راجع به بحث گداپروری صحبت کرده بودیم. گفته بود: خیلی وقتها آدم به دلش می افته که به چه کسی باید کمک کنه و به چه کسی نباید.

یه جایی خوونده بودم: آن لحظه ایی که جوانه بخشش در وجودتان ریشه می زند بی درنگ ببخشید. 

**********

با خودم گفتم اصلا به من چه که ترویج گداپروری بشه یا نشه؛ من نمی توونم. بابا این هم یه انسان بود مثل خود من. چرا اون می بایست در اون حال باشه ولی من...

شاید اگر هر کدام از ماها هر وقت به نعمتی ؛مالی و یا هر چیز دیگری که می رسیم فقط به خاطر انسانیت یه خورده به دیگران هم فکر کنیم و هوای دیگران را هم  داشته باشیم اون وقت نه گدایی وجود می داشت و نه گداپروری که بعد هم بخواهیم ...

*********

هر کجای این عالم که باشیم به کمک هم ؛ به محبت هم ؛ به صدای نوازشگر هم و از همه مهمتر به اعتماد هم محتاجیم.

باورکنیم که یه عده دیگه هم هستند که مثل ما انسان هستند و محتاج دستانی ایثارگر.

اگه تو چشمانمون یه کمی توجه باشه همین کافیه که کام تلخ کسی که شیرینی رو از یاد برده واسه همیشه شیرین کنه.

************

خیریه رهپویان وصال مثل همیشه در این ایام منتظر شور نیکوکاری شما عزیزان در غرفه خیریه(شنبه شبها- حسینیه سیدالشهدا(ع)) می باشد.